Hala Stulecia

Do czasów zakończenia II wojny Wrocław znajdował się w rękach niemieckich i był położony na ziemiach włączonych do Niemiec. W roku 1913 przypadała 100 rocznica zwycięskiej bitwy stoczonej przez wojska pruskie nad Napoleonem. Miejsce bitwy znajdowało się w okolicach Lipska stąd pochodzi nazwa tego wydarzenia określanego jako Bitwa pod Lipskiem. W celu upamiętnienia tego wydarzenia ówczesny dyrektor Śląskiego Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytnego w osobie Karla Masnera zaproponował wrocławskiej radzie miasta zorganizowanie Wystawy Stulecia. Spotkało się to z aprobatą włodarzy miejskich. Dla celów zorganizowania wystawy postanowiono wznieść okazały budynek. Ogłoszono konkurs architektoniczny jako najatrakcyjniejszy okazał się projekt Maxa Berga. W roku 1911 przystąpiono do prac budowlanych. Obiekt został oddany w stanie surowym w grudniu 1912 roku.

Głównym obiektem miała być hala wystawowa nazwana Halą Stulecia wraz z uzupełniającymi ją budynkami. Konstrukcja Hali Stulecia wykonana została z żelbetu. Taka forma wznoszenia budowli nie była jeszcze dobrze znana i jej wykonanie sprawiało obaw u wielu osób w tym także niepokoiło budowlańców pracujących przy jej budowie. Pewność projektanta była jednak nieugięta i doprowadziła do szczęśliwego finału. Od tego momentu żelbet stał się często wykorzystywany jako materiał budowlany do wznoszenia wielu obiektów.

Uroczyste otwarcie Hali miało miejsce 20 maja 1913 roku. Wraz z otwarciem Hali rozpoczęła się także Wystawa Stulecia prezentująca dorobek kultury ziem śląskich. Jednym z budynków uzupełniających Halę był Pawilon Czterech Kopuł. Pawilon ten nazwę swoją zawdzięcza czterem kopułą wieńczącym cztery skrzydła pawilonu. Każde skrzydło w swojej środkowej części nakrywały kopuły nadając budynkowi bardzo ciekawy wygląd. Obiekty wzniesione na Wystawę Stulecia wielokrotnie wykorzystywane były do organizowania różnych imprez. Kompleks budynków wystawowych nie ucierpiał podczas działań wojennych. W roku 2006 obiekty stanowiące teren Wystawy Stulecia wpisane zostały na listę światowego dziedzictwa UNESCO.